Bab'Aziz: Ruhunu Tefekkür Eden Prens

Yaşı ilerlemiş, gözleri görmeyen derviş Baba Aziz, çölün sonsuzluğunda sufilerin her otuz yılda bir bir araya geldiği o gizli toplantı yerini arar. Yanında ise küçük torunu Isthar vardır; hem yol arkadaşıdır hem de dedesinin elini bırakmayan cesur bir rehber. Isthar dedesini çok sever ama içten içe korkar: Ya bu yer hiç bulunamazsa, ya çöl onları yutarsa. Yol uzadıkça karşılarına tuhaf ve unutulmaz insanlar çıkar. Kimi suskun, kimi geveze, kimi de sanki başka bir zamandan yürüyüp gelmiştir. Baba Aziz her karşılaşmayı bir işarete çevirir ve torununa hikayeler anlatır. Tahtını bırakıp derviş olmayı seçen prensin öyküsü, bu yolculuğun en etkili duraklarından biridir; insanın kendinden vazgeçerek kendini bulması gibi basit ama derin bir fikir taşır. Nacer Khemir’in Baba Aziz filmi, masal tadında ilerlerken görselliğiyle de izleyeni sarar. Müzik, kumun rüzgarla dansı ve Mevlana esintili diyaloglar, bu yol hikayesini sakin ama güçlü bir deneyime dönüştürür. Sonunda toplantı yeri bulunduğunda ise, Isthar için yeni bir başlangıç olurken Baba Aziz için yolculuk sessizce tamamlanır.