Dalavereci

Kasabadan kaçmaya çalışan Alzheimer hastası bir yaşlıyı gözüne kestiren ufak çaplı bir hırsız, onu arabasına alıp kolay bir vurgun peşine düşer. Fakat yol uzadıkça işler karışır; hafıza kaybı ile açgözlülük birbirine dolanır, rotayı bilinmez ve şiddet yüklü bir hatta taşır. Direksiyon başında güç kimde, gerçekten kim kimi kullanıyor sorusu her durakta değişir. Film, tek bir arabanın içine sıkışan gerilimi iyi kullanıyor; kısa bakışlar, unutulan cümleler ve beklenmedik patlamalarla tansiyonu diri tutuyor. Kamera, rüzgârı yüzlere, suskunluğu gürültüye çeviren yalın bir dille çalışıyor. Müzik ölçülü, yol kenarı duraklar ise birer kapan gibi. Yönetmen, karakterleri yargılamadan izliyor; biz de empati ile tedirginlik arasında gidip geliyoruz. Basit bir soygun öyküsü gibi açılıp, hafıza, suç ve vicdan üçgeninde küçük ama sert bir yol filmine dönüşüyor. Kısa, tok ve akılda kalan bir seyir; mide kaldırmayanlar için değil, ama merak uyandırıcı.