Hedda

Henrik İbsen’in klasik oyunu Hedda Gabler, Nia DaCosta’nın kontrollü ama cesur yönetimiyle yeni bir nefes alıyor. Film, mutsuz evliliğinde sıkışıp kalmış, kalıpları reddeden Hedda’nın, çekingen kocasını görkemli bir balo düzenlemeye ikna etmesiyle açılıyor. Gecenin ışıkları altında sahneye konan güç oyunları, masum görünen sohbetlerin içinden sızan hırslar, bastırılmış arzular ve kırılgan sadakatler yavaş yavaş ortaya çıkıyor. DaCosta, salon dramının boğucu yakınlığını balo salonunun ışıltısıyla ustaca dengeliyor. Kamera, Hedda’nın bir bakışla kurduğu iktidarı yakalarken, müzik ve prodüksiyon tasarımı gerilimi diri tutuyor. Başrol yorumu, karakterin hem çekiciliğini hem de tehlikesini ince bir çizgide taşıyor; izleyici ona kızarken gözünü de ondan alamıyor. Finalde alınan kararların sabaha uzanan yankısı, özgürlük ile kontrol arzusunun bedelini sorgulatıyor. Modern izleyiciye yakın duran bu uyarlama, kaynağa saygılı kalırken duygusal temposuyla merak duygusunu hiç bırakmıyor.