Kendimi Kaybettim

Narsist bir performans sanatçısının dünyası, kariyerinin en parlak anına adım atacağı gün, gizemli bir şekilde yeteneğini yitirmesiyle altüst olur. Sözler boğazında düğüm olur, beden hafızası susar, ezberlediği her hareket ona yabancılaşır. Büyük fırsat burnunun ucundadır: canlı yayın, dev bir sahne, tek atımlık bir şans. Ama o, ışıkların altında ilk kez kendisiyle baş başa kalır. Sahne arkasının gürültüsü, boş koltukların sessizliği ve kulis aynalarının acımasız dürüstlüğü arasında gezinirken, menajeri, eski bir rakibi ve beklenmedik bir mentor ona ayna tutar. Bu kaybın bir lanet mi, yoksa yıllardır sümen altı ettiği bir kırılganlığın çığlığı mı olduğu belirsizdir. Şehir de adeta bir karaktere dönüşür; neonun parıltısı kadar gölgesi de ağırdır. Film, ün hırsını, egonun çatırdayışını ve alkışın gerçek anlamını yalın ama etkili bir dille anlatıyor. Yer yer acıtırcasına komik, çoğu yerde sessizce sarsıcı. Finali söylemeyelim; ancak umutla yüzleşme arasında ince bir çizgi çekmeyi başarıyor.