Robin Hood

Ridley Scott’ın 2010 tarihli “Robin Hood”u, klasik efsaneyi iri kıyım bir tarihsel destana dönüştürürken bizi 13. yüzyıl İngiltere’sinin küf kokulu taş duvarları, sisli ormanları ve hileli siyaset koridorlarına davet ediyor. Film aksiyon-macera türüne ek olarak ciddi bir tarihsel dram dokusuna da sahip: Ana tema yalnızca “zenginden alıp yoksula vermek” değil, aynı zamanda Magna Carta’nın gölgesinde filizlenen toplumsal adalet arayışı. Russell Crowe’un sade ama hırçın Robin Longstride yorumu, Cate Blanchett’ın onurlu Leydi Marian’ıyla çatışıp kaynaşırken, Mark Strong’un acımasız Sir Godfrey’si taht oyunlarını kanla boyar. İzleyici, Nottingham köylülerinin açlığını, Kral John’un vergi zulmünü ve Frenk istilası tehdidini aynı potada eriyen bir gerilim olarak soluyacak. Okun yaydan fırladığı her sahnede, Marc Streitenfeld imzalı müzikler davul gibi çarpar; yağmurun toprağa değdiği anlar bile epik bir ritme dönüşür. Scott’ın karakter odaklı kamerası, Sherwood’un gölgesinde siper alan isyancıları bir “kanun kaçakları kooperatifi”ne, özgürlüğü örgütlü bir direniş manifestosuna terfi ettirir. Son karede asılı kalan soru nettir: Adalet, tek bir okla vurulabilecek kadar basit midir, yoksa halkın kolektif nefesiyle mi tüllenip ölümsüzleşir?