Sonbahar

Yusuf, 1997’de 22 yaşında bir üniversite öğrencisiyken girdiği cezaevinden on yıl sonra sağlık sorunlarıyla tahliye olur ve Doğu Karadeniz’in sisli, yaşlanan köyüne döner. Kapıda onu yalnızca yaşlı ve hasta annesi karşılar; babası çoktan toprağa karışmış, ablası büyük şehre gitmiştir. Köyde tek dayanağı çocukluk arkadaşı Mikail’dir. Sonbahar yavaşça kışa dönerken girdikleri meyhanede Yusuf, fahişelik yapan genç Gürcü kızı Eka ile tanışır. Farklı hayatların bu kısa karşılaşması, Yusuf için hayata son kez tutunma umuduna dönüşür. Film, melodramdan kaçınarak Yusuf’un kayıp zamanı, suçluluk duygusu ve içe kapanıklığını sakin bir dille izler. Dağların sertliği, rüzgârın sesi, sis ve soğuk mevsim adeta görünmez bir karakterdir. Diyaloglar az, bakışlar uzun, ritim ağırdır; bu yalınlık ikilinin kırılganlığını daha da görünür kılar. Göç, yoksulluk ve sınır ekonomisinin gölgesinde, imkânsız bir yakınlık filizlenir. Sonunda geriye kalan, umudun da yalnızlık kadar inatçı olduğudur.