Ya Aşk Olsaydı

Genç dansçılar, sahnede ağır çekimi andıran bir yavaşlıkla, zarif hareketlerle dans ediyor. Bu hareketler içinde bedenlerinin sınırları kayboluyor; her bir bedeni diğerinden ayıran çizgiler artık belirginliğini korumuyor. Aralarında kurulan bağ, yalnızca aynı sahneyi paylaşmaktan değil, dansın onları bir araya getirme biçiminden doğuyor. Böylece ancak dans aracılığıyla kurulabilecek bir topluluğun parçası oluyorlar. Gisèle Vienne’in yarattığı koreografi, bu birlikteliğe sahnede biçim verirken performansla gerçekliğin de iç içe geçmesini sağlıyor. İkisi birbirinden ayrı alanlar olarak kalmak yerine aynı akışın içinde buluşuyor. Koreografinin sanatsal bütünlüğü de bedenler, topluluk ve sahnede yaşananlar arasındaki bu kesintisiz ilişkide karşılığını buluyor.